Kolejny lekarz w gabinecie kiedy się opłaca, a kiedy tylko zapełnia grafik

Rachunek krańcowy, nie średni

Najczęstszy błąd przy tej decyzji to rozliczanie nowego lekarza „po średniej”: przypisanie mu części czynszu, rejestracji i leasingu tak, jakby te koszty pojawiły się razem z nim. Jeśli lekarz pracuje na istniejącym fotelu, w godzinach, w których fotel i tak stał pusty, gabinet płaci te koszty niezależnie od jego obecności.

Właściwe pytanie brzmi więc: o ile zmieni się wynik gabinetu, jeśli ten lekarz zacznie pracować? Po stronie plusów jest marża z jego zabiegów (już po jego prowizji, laboratorium i materiałach). Po stronie minusów — tylko koszty, które pojawią się z jego powodu.

Przykład

Gabinet ma wolny fotel we wtorki i czwartki. Nowy lekarz pracuje w tych dniach po 8 godzin, czyli 16 godzin w tygodniu i około 69 godzin w miesiącu (16 × 4,33). Wynagradzany jest prowizją, więc jego wynagrodzenie jest już odjęte w marży zabiegów. Gabinet zatrudnia dla niego asystę na część etatu za 4 500 zł miesięcznie (koszt pracodawcy). Średnia marża z jego zabiegów to 300 zł na godzinę pracy.

Ten sam lekarz rozliczony „po średniej”, z przypisaną częścią czynszu i rejestracji, mógłby wyglądać na nierentownego przez pierwsze miesiące — choć od pierwszego tygodnia powyżej progu każda jego godzina podnosi wynik gabinetu.

Kiedy rachunek krańcowy przestaje być prawdziwy

Rachunek krańcowy zakłada, że lekarz wypełnia czas, który inaczej by przepadł. Trzy sytuacje go podważają:

1. Przejmowanie pacjentów. Jeśli nowy lekarz przyjmuje pacjentów, którzy i tak przyszliby do innego lekarza gabinetu, jego marża nie jest nowa — tylko przeniesiona. Zysk gabinetu nie rośnie, a koszty asysty tak.
2. Brak wolnych godzin fotela. Jeśli fotel jest zajęty, nowy lekarz wymaga nowego stanowiska — wtedy dochodzą prawdziwe koszty stałe: sprzęt, leasing, czasem większy lokal. To już inna decyzja.
3. Niższa marża na godzinę. Lekarz na początku pracy jest zwykle wolniejszy i wykonuje prostsze zabiegi. Jeśli jego marża na godzinę jest wyraźnie niższa niż w przykładzie, próg obłożenia rośnie proporcjonalnie.

Okres rozruchu

Nowy lekarz rzadko zaczyna od pełnego grafiku. Realistyczny plan obejmuje kilka miesięcy dochodzenia do docelowego obłożenia — i w tym czasie gabinet ponosi koszt asysty niezależnie od liczby pacjentów. W przykładzie pierwszy miesiąc przy 15% obłożenia oznacza około 1 400 zł straty (10,4 h × 300 zł − 4 500 zł).

Dlatego plan zatrudnienia warto przygotować tak jak biznesplan nowego gabinetu: z progiem, planem dojścia do niego i rezerwą na miesiące poniżej progu. Zobacz Próg rentowności.

Umowa: trzy rzeczy, które warto ustalić przed startem

• Podstawa prowizji — od czego liczony jest procent. W protetyce to setki złotych różnicy na każdym zabiegu. Zobacz Prowizja lekarza dentysty.
• Moment naliczenia — od wykonania czy od wpłaty pacjenta. Przy leczeniu na raty to decyduje, kto finansuje zaległości.
• Okres rozruchu — czy w pierwszych miesiącach obowiązuje inna stawka albo gwarantowane minimum. Gwarancja przenosi ryzyko na gabinet i powinna mieć jasny koniec.

Najczęstsze błędy

1. Rozliczanie nowego lekarza po średnich kosztach gabinetu. Zniechęca do decyzji, która od pierwszych tygodni podnosi wynik.
2. Pomijanie przejmowania pacjentów. Najczęstsza przyczyna rozczarowania: grafik pełny, wynik gabinetu bez zmian.
3. Brak planu rozruchu. Koszt asysty płynie od pierwszego dnia, pacjenci przychodzą stopniowo.
4. Ocena po obrocie lekarza. Obrót mówi, ile pieniędzy przeszło przez jego fotel, nie ile zostało w gabinecie.